Nowela zakłada między innymi wprowadzeniu nowych mechanizmów reagowania w przypadku awarii. Nad bezpieczeństwem takiej działalności czuwać będzie właściwy terytorialnie okręgowy urząd górniczy.

Nowe przepisy uwzględniają kwestie dotyczące m.in. dokumentów, które przedsiębiorcy prowadzący działalność związaną ze złożami węglowodorów w polskim morzu będą musieli przekazać właściwemu organowi nadzoru górniczego, wprowadzenia obowiązku przesyłania do KE rocznego sprawozdania zawierającego informacje o instalacjach, incydentach, prowadzonych inspekcjach i dochodzeniach oraz wynikach działalności związanej ze złożami węglowodorów w granicach obszarów morskich RP, wprowadzenia systemu niezależnej weryfikacji, systemu poufnego zgłaszania problemów dotyczących bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami węglowodorów w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmiany rozwiązań ustanawiających strefę bezpieczeństwa (podanie przypadków, kiedy możliwe jest wejście statków do strefy bezpieczeństwa).

Na tle krajów, które na szelfie kontynentalnym krajów Unii Europejskiej mają w sumie ponad 600 platform wiertniczych (w tym prawie 400 instalacji brytyjskich) Polska - ze swoimi trzema tego typu obiektami (dwoma poszukiwawczymi i jednym wiertniczym) nie wypada imponująco. Do krajów członkowskich, które posiadają najwięcej instalacji morskich można zaliczyć Danię, Holandię i Niemcy oraz pozostającą poza UE Norwegię, których spółki kontrolują większość instalacji na Morzu Północnym.

W Wielkiej Brytanii nadzór nad bezpieczeństwem operacji morskich związanych z ochroną środowiska pełni Department of Energy and Climate Change (DECC). Nadzór nad bezpieczeństwem i zdrowiem, w zakresie instalacji morskich sprawuje agencja rządowa - The Health and Safety Executive (HSE). W Holandii funkcjonuje State Supervision of Mines (SSM) - urząd nadzorowany przez Ministerstwo Spraw Gospodarczych. SSM jest organem nadzorującym wszystkie aspekty związane z bezpieczeństwem w sektorze wydobywczym, w tym na instalacjach morskich. W Danii działają dwie agencje; Duńska Agencja Energii (DEA) oraz Duńska Agencja Ochrony Środowiska (DEPA). Główne zadania dotyczące instalacji morskich pełni DEA, która jest organem koncesyjnym oraz pełni nadzór w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, zdrowia i bezpieczeństwa operacji na duńskich instalacjach morskich.

Ze względu na to, że Polska ma ograniczone zasoby własne ropy naftowej i gazu ziemnego, działalność związana ze złożami węglowodorów w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej nie jest rozwinięta - średnie roczne wydobycie ropy naftowej wynosi ok. 160 tys. ton, natomiast gazu ziemnego 17 mln m. sześc. (Roczne zużycie gazu w Polsce to ok. 15 mld m sześc). Koncesje na wydobycie ma bezpośrednio lub pośrednio jedynie grupa kapitałowa Lotos Petrobaltic i tylko ona posiada 8 koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż ropy naftowej i gazu ziemnego.

Proponowane przepisy wprowadzają też zamiany związane z udzielaniem koncesji na wydobywanie węglowodorów. Jak napisano w uzasadnieniu, w obecnym modelu nie ma możliwości prowadzenia przez państwo "elastycznej" polityki w tym zakresie. "W konsekwencji utrudnione jest dostosowanie tej polityki do trendów cenowych na światowym rynku surowców (...). Taka sytuacja skutkuje obciążeniem regulatora kosztami przygotowania przetargu przy braku pewności co do udzielenia koncesji w postępowaniu".

Nowelizacja wprowadza też drugą - obok przetargu - procedurę udzielania koncesji węglowodorowych - "open door", która pozwala na przeprowadzenie postępowania przetargowego na wniosek przedsiębiorcy. Procedura "open door", polega na porównywaniu konkurencyjnych wniosków. Stosowana jest np. we Francji, Holandii i na Słowacji.

www.cire.pl