Za ustawą opowiedziało się 447 posłów, nikt nie był przeciw i nikt się nie wstrzymał.

System wsparcia dla instalacji kogeneracyjnych na gaz lub węgiel albo o mocy poniżej 1 MW wygasł z początkiem 2013 r. W związku z tym przed rokiem rząd przedstawił nowelizację Prawa energetycznego, przedłużająca system wsparcia do końca 2015 r.

Jednak praktycznie przez cały rok 2013 r. oczekiwano na zgodę KE na taką formę pomocy publicznej. W końcu Komisja poinformowała, że jest zainteresowana oceną całego polskiego systemu wsparcia kogeneracji działającego od 2007 r., więc nie będzie osobno rozpatrywała przepisów z projektu.

W związku z tą zwłoką komisje sejmowe przystąpiły do rozpatrywania projektu dopiero w grudniu 2013 r., a w środę, w drugim czytaniu klub PO zaproponował poprawki, przedłużające działanie systemu do końca 2018 r. dla instalacji na węgiel i gaz.

Inne źródła kogeneracyjne - na metan z pokładów węgla lub biogaz na mocy innych przepisów maja już zagwarantowane wsparcie do końca 2018 r.

Stosowany w Polsce system wsparcia przewiduje, że firmy obracające energią muszą legitymować się świadectwami pochodzenia (certyfikatami) pewnej części swojego obrotu z wysokosprawnej kogeneracji. Certyfikaty kupuje się od wytwórców lub na rynku, a ich zakup to właśnie wsparcie - i równocześnie pomoc publiczna - danego sposobu wytwarzania energii, w tym przypadku kogeneracji. Jeżeli dana firma nie może wylegitymować się odpowiednią ilością certyfikatów, płaci tzw. opłatę zastępczą.

Po przegłosowanych dziś zmianach firmy obracające energią będą musiały legitymować się świadectwami pochodzenia energii elektrycznej pochodzącej z jednostek kogeneracji opalanych paliwami gazowymi lub o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej źródła poniżej 1 MW na poziomie: 3,9 proc. w 2014 r., 4,9 proc. w 2015 r., 6,0 proc. w 2016 r., 7,0 proc. w 2017 r., 8,0 proc. w 2018 r. Dla energii elektrycznej wytworzonej w wysokosprawnej kogeneracji w jednostkach opalanych metanem uwalnianym i ujmowanym przy dołowych robotach górniczych w czynnych, likwidowanych lub zlikwidowanych kopalniach węgla kamiennego lub gazem uzyskiwanym z przetwarzania biomasy wymóg kształtuje się na poziomie 1,1 proc. w 2014 r., 1,3 proc. w 2015 r.,1,5 proc. w 2016 r., 1,8 proc. w 2017 r. i 2,3 proc. w 2018 r. Dla pozostałych jednostek kogeneracyjnych obowiązek ma wynosić w latach 2014- 2018 - 23,2 proc.

- Poza przedłużeniem okresu wsparcia, najistotniejsza zmiana to przepis, zgodnie z którym nie będzie można „bankować” świadectw. Na potrzeby wykonania obowiązku za dany rok będzie można umorzyć jedynie świadectwa wydane dla energii wytworzonej w tym roku. Przesądzony został jednocześnie los dotychczas zamrożonych świadectw wydanych za lata sprzed wygaśnięcia obowiązku i w okresie jego braku, co istotnie ograniczy podaż świadectw na rynku – mówi Piotr Ciołkowski, starszy prawnik z kancelarii CMS Polska.

- Poza tym przedłużono okres wykonania obowiązku z 31 marca do 30 czerwca. Niestety, przy tej okazji nie zmieniono zapisu, zgodnie z którym odbiorcy przemysłowi dalej muszą przekazywać Prezesowi URE informację o wysokości wykonanego obowiązku do 31 maja - zwraca uwagę Ciołkowski.

-Jest jeszcze kilka innych nieprecyzyjnych zapisów. Między innymi, w związku z nieszczęśliwą redakcją można pokusić się o interpretację, że obowiązek w zakresie świadectw czerwonych można wykonać na poziomie 23,2 % średnio w latach 2014-2018, a niekoniecznie w każdym z nich - dodaje prawnik CMS Polska.

Kogeneracja jest jednym z najbardziej efektywnych sposobów przetwarzania energii pierwotnej, zapewniającym oszczędność energii pierwotnej o ponad 10 proc. w porównaniu z wytwarzaniem energii i ciepła w systemach rozdzielonych - podkreślono w uzasadnieniu projektu ustawy. Zwraca się tam też uwagę, że wsparcie dla kogeneracji to jedno z narzędzi realizacji polityki energetycznej Polski i UE, które przyczynia się do ograniczenia emisji CO2, oszczędności energii, rozwoju wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz poprawy bezpieczeństwa energetycznego.

www.cire.pl