Kluczowym nowoprzyjętym kryterium udzielenia pożyczki projektom energetycznym przez EBI jest maksymalny akceptowalny poziom emisyjności dwutlenku węgla przy produkcji energii – 550gramów CO2/kWh. To ono uniemożliwia przyznanie wsparcia projektom węglowym. Wyjątkiem są jedynie elektrownie węglowe, które spalają znaczne ilości biomasy (od 25 proc.) oraz efektywne węglowe elektrownie kogeneracyjne.

Tydzień wcześniej decyzję o drastycznym ograniczeniu inwestycji w nowe elektrownie węglowe, dopuszczalne tylko w wyjątkowych okolicznościach, ogłosił Bank Światowy . Projektów węglowych nie finansują także Nordycki Bank Inwestycyjny , Storebrand , HSBC i Portigon . Żaden z polskich banków nie podjął do tej pory podobnych zobowiązań.

Nowa polityka energetyczna Europejskiego Banku Inwestycyjnego jest częścią unijnej rzeczywistości, w której kontynuowanie strategii „węglowej” staje się coraz trudniejsze oraz traci na atrakcyjności wobec innych kierunków rozwoju sektora energetycznego – mówi Jakub Gogolewski, koordynator ds. energii CEE Bankwatch Network – Decyzje EBI i innych banków, aby nie finansować projektów węglowych, są odpowiedzią na rosnące ryzyko inwestycyjne. Wynika ono z faktu, że jeżeli rzeczywiście rządy krajów rozwiniętych będą traktować politykę klimatyczną poważnie, 80% rezerw największych firm energetycznych i surowcowych nie będzie mogła zostać wykorzystana, a więc de facto nie ma żadnej wartości.

Instytucje finansowe starają się poprzez odpowiednie polityki zminimalizować ryzyko powstania tzw. bańki dwutlenku węgla , czyli przeszacowania zasobów, których nie będzie można wykorzystać.

EBI wprowadził też inne obostrzenia dla projektów energetycznych. Próg emisyjności może zostać jeszcze obniżony do połowy 2014 roku, tak aby odzwierciedlać trajektorię emisji dwutlenku węgla w Unii zgodną z postanowieniami Energetycznej Mapy Drogowej z grudnia 2011 lub nowe zobowiązania, którymi zakończy się tocząca się obecnie dyskusja nad celami redukcyjnymi na rok 2030.

Ponadto, przy ocenie opłacalności projektu, EBI przyjmuje, że tona dwutlenku węgla kosztuje 28 euro, tak aby cena odzwierciedlała cele redukcji emisji przyjęte przez państwa członkowskie. Cena ta ma wzrastać do poziomu 45 euro w 2030 roku. Wszystkie ubiegające się o finansowanie projekty muszą też spełniać wymogi europejskich dyrektyw (między innymi dyrektywy CCS oraz dyrektywy o emisjach przemysłowych, które nie zostały jeszcze transponowane do polskiego porządku prawnego), być budowane przy zastosowaniu najlepszej dostępnej technologii oraz zostać poddane testowi na dostępność i opłacalność alternatyw niskowęglowych, który pozwoli wycenić wpływ na zdrowie, środowisko i dobra kulturowe emitowanych szkodliwych substancji.

www.cire.pl